«Մեկը հայտարարի՝ գնում ենք Ղարաբաղ՝ պատերազմի, այնպես կփախչեն, մարդ չի մնա». Ծատուրյանը՝ ընդդիմության հանրահավաքների մասին

ՀՀ ժողովրդական արտիստ, թատերական գործիչ, ռեժիսոր Նիկոլայ Ծատուրյանի կարծիքով՝ այսօր փողոց դուրս եկած մարդիկ անհիմն ջլատում են մեր պետությունը, թուլացնում, խանգարում խաղաղ բնակչության անդորրը:
Ըստ նրա՝ այսօր՝ Հայաստանի այս ծանր վիճակում, իշխանություն փախցնելով զբաղվելը կարող է շատ տխուր վերջաբան ունենալ: «Նիկոլին փոխեն, մեկ ուրիշին բերեն, հետո էլ նրա դեմ են պայքարելու»,- նշում է թատերական գործիչը:
Ծատուրյանը շտապում է ասել, որ ինքը երբեք չի մասնակցել որեւէ ցույցի, որովհետեւ ամբոխավար չէ, չի սիրում.
«Բեմադրիչ եմ, գալիս, իմ գործն եմ անում: Վերջացավ: Բարեբախտաբար, քանի օր է՝ Գյումրիում էի, հիմա եկել եմ, տեսնելով, թե ինչ է կատարվում, ապշած եմ, զզվելս գալիս է»:
Ժողովրդական արտիստի համոզմամբ՝ այսօրվա պայքարի միակ գերնպատակն աթոռակռիվն է: «Սրանք այլ ուժեր չեն, հին ուժեր են, որոնցից զզվել ենք ու հոգնել, սրանք գող-ավազակներ են, ոչ մի ծրագիր չունեն: Ոչ մի բարձր նպատակ չեմ տեսնում: Այդ մարդիկ գիտեն՝ եթե այս իշխանությունները մնացին, իրենք պիտի, այնուամենայնիվ, պատասխան տան գռփածի համար: Տենչում են Ռուսաստանին, որովհետեւ ամենակոռումպացված երկրին է: Իրենք էլ կբարեկամանան այդ երկրի հետ ու նորից կսկսեն հանգիստ գռփել»,- ասում է նա:
Ծատուրյանը նաեւ նկատում է՝ ընդդիմությունն այսքան ժամանակ խոսում է, սակայն որեւէ կոնկրետ ծրագիր չի ներկայացրել, որպեսզի ժողովուրդն էլ հասկանա՝ ապավինի՞, թե՞ դեմ լինի: Նրա կարծիքով՝ եթե նախկին երեք ղեկավարների դեմ գիտեին՝ ինչի էին պայքարում, պատճառներ կային, այսօր գոնե դրա իմաստը չկա:
Դիտարկմանը՝ ընդդիմությունը տարբեր փաստարկներ է բերում՝ կենտրոնում դնելով Արցախի հարցը, Ծատուրյանը նկատում է. «Իրենք շատ բան կարող են ասել: Ես էլ ասում եմ՝ իրենք ուղտ են, դե թող ապացուցեն հակառակը»:
Մենք պետք է դասեր քաղեինք մեզ հետ կատարվածից, սակայն հակառակ բանն ենք անում, ասում է նա՝ հավելելով. «Կարճամիտ դաշնակներն էլ այն ժամանակվանից մինչեւ այսօր անընդհատ սխալ քաղաքականությամբ են զբաղվել: Թուրքական կամ ադրբեջանական դրոշը վառելը պարծանք չէ, դա փոքրոգի մարդու գաղափարախոսություն է: Խոսում են պատերազմը պարտվելու մասին, բայց չեն նայում, թե ում դեմ էինք կռվում: Ադրբեջանը հզոր երկիր է, անընդհատ զինվել է, նախապատրաստվել, մենք էլ հաղթեցինք ու 20 տարի տաշ-տուշ էինք անում: Արդարանում են, թե փող չկար՝ զենք առնեինք, ճարեի՛ք՝ հզորագույն Սփյուռք ունենք: Հիմա սփյուռքն էլ չի օգնում, որովհետեւ գիտի՝ գրպանում էին՝ ի շահ հայրենիքի օգտագործելու փոխարեն: Այդ պատերազմում ոչինչ պետք չէր խնայել, իսկ երկիրը թալանածներին պետք էր պատի տակ կանգնեցնել ու զենքի ուժով գռփածը հետ վերադարձնել, այլ ոչ թե օրենքի ուժ եւ այլն: Դատարաններ գցելը դրանց չի փրկի, որովհետեւ դատարաններն էլ են կոռումպացված, իսկ դրանք մաքրելու համար տարիներ են պետք»:
Ըստ թատերական գործչի՝ Հայաստանում ամենաարդիական ստեղծագործությունը շարունակում է մնալ «Մկների ժողով»-ը, այսինքն՝ բոլորը խոսում են, բայց զանգ կախող չկա. «Ժամանակին կային ե՛ւ խոսողներ, ե՛ւ գործ անողներ՝ Վազգեն Սարգսյանը, իր բոլոր թերություններով հանդերձ, ստեղծել էր բանակ, Մոնթեն, Ամերիկայում թողնելով իր ապահով կյանքը, եկել էր հայրենիքը պաշտպանելու»:
Ծատուրյանի խոսքով՝ այժմ աշխարհաքաղաքական այնպիսի գործընթացներ են ընթանում, որ պետք է սպասել, մի փոքր ավելի համբերատար լինել: Բերելով Ուկրաինայի օրինակը՝ վերջինս նկատում է՝ բնականաբար, ոչ բոլորն են Վլադիմիր Զելենսկուն սիրում, բայց ատամներով պահում են ու համախմբվել են նրա շուրջը:
Ծատուրյանի խոսքով՝ այժմ աշխարհաքաղաքական այնպիսի գործընթացներ են ընթանում, որ պետք է սպասել, մի փոքր ավելի համբերատար լինել: Բերելով Ուկրաինայի օրինակը՝ վերջինս նկատում է՝ բնականաբար, ոչ բոլորն են Վլադիմիր Զելենսկուն սիրում, բայց ատամներով պահում են ու համախմբվել են նրա շուրջը:
Անդրադառնալով տարածվող այն մտավախություններին, թե այս հավաքները կարող են քաղաքացիական բախումների վերածվել՝ Ծատուրյանը շեշտում է. «Ես վախենում եմ, որ ախմախ մարդկանց պատճառով կարող ենք փոքրիկ սխալ գործել, ու դա Հայաստանի համար ճակատագրական լինի: Մենք կանգնած ենք Հայաստանը կորցնելու վտանգի առաջ: Այ դրանից եմ վախենում: Պետք է զգալ, թե ինչպես փրկել հայրենիքը, ոչ թե ինչպես պայքարել Նիկոլի դեմ կամ մեկ ուրիշի»:
Ծատուրյանն անուղղակի հարցադրում է անում, թե ի՞նչ ենք տալիս մենք մեզնից հետո եկող սերունդներին. «Մեր ջահելներին ենք տալիս քայքայված ու պառակտված մի երկիր: Բա մենք չե՞նք զգում այդ մեղքը մեզ վրա»:
Վերջինս այս բոլոր հարցերը հաղթահարելու միակ ելք տեսնում է կրթությանն ապավինելու և աշխատասիրության մեջ՝ վերհիշելով հայ մեծերից Սոս Սարգսյանի հետ զրույցներից մեկը. «Մի անգամ ասաց՝ ա՜, ես չեմ հասկանում՝ մենք էս ի՞նչ երկիր ենք, ասացի՝ ինչի՞, Սոս ջան, ասաց՝ այ մարդ, մի երկիր, որ բանվոր դասակարգ չունենա, էլ ի՞նչ երկիր: Մարդը ճիշտ էր ասում՝ ո՛չ գործարան կա, ո՛չ աշխատող, բոլորը առեւտուր են անում: Առեւտուրը, խաբելը մտել է մեր ազգի մեջ ու դուրս չի գալիս:
Ծատուրյանի կարծիքով՝ հայ ազգի առաջին թշնամին սեփական մեծամտությունն է, չեղած տեղից բարձր կարծիք ունենալը: «Այս երթերը ցրելու լավագույն տարբերակը գիտե՞ք՝ որն է. մեկը միկրոֆոնով հայտարարի՝ բոլորս գնում ենք Ղարաբաղ պատերազմի, ով է համաձայն, եկեք ստորագրեք: Այնպես կփախչեն, որ տակը մարդ չի մնա»:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.