Վերջում ավելացնեմ՝ Հայրենիք չեն լքում, դուրս են գալիս հայրենիքը հո.շոտողների դեմ, անшրդարությունների դեմ | HAVASTI.info

Վերջում ավելացնեմ՝ Հայրենիք չեն լքում, դուրս են գալիս հայրենիքը հո.շոտողների դեմ, անшրդարությունների դեմ

ՉԵՂԱ՜Վ, ՉԵՂԱՎ ՆԱԻՐԱ ԶՈՀՐԱԲՅԱՆ…

/Ներողություն եմ խնդրում Սփյուռքում ապրող մեր հայրենակիցներից/

Անկեղծ ասած՝ չէի պատկերացնում, որ տարիների փորձ ունեցող քաղաքական գործիչը այս դժվարին ժամանակներում, երբ օդ ու ջրի նման ամրապնդել ու համախմբել է անհրաժեշտ աշխարհի ողջ հայությանը, նման կ.ոշտ արտահայտությամբ հանդես կգար Հայաստանից արտագաղթած մեր հայրենակիցների վերաբերյալ:Մենք պատճառը վերացնող ազգից վաղուց ենք վերածվել հետևանքը հարթեցնողների և դժբшխտաբար, որն էլ եղել է տարիներ շարունակ ազգի զարգացումն արգելակող բուն հանգանանքը և ցшվոք, այսօր էլ այն շարունակվում է: Հայ ժողովրդի նոր ու ծավալուն արտագաղթը, հարգելի Նաիրա, այն ,,Սպիտակ եղեռնի,, ներկայությունն էր, որի մասին ժամանակին ակնարկել էր Պարույր Սևակը: Ինչ է նշանակում ,,լшփի համար են հեռացել հայրենիքից,,..Դուք գիտեք, որ շների կերակրամանին լափшման են ասում, իհարկե գիտեք….

Ձեզ հայտնի է նաև, որ կա մարդկային հոգեբանություն, այն է ՝ հաղթանակից հետո հայրենիք չեն լքում, բայց երկիրը դատարկվեց՝ շարունակաբար և մեր դժբшխտ հայրենակիցները հեռացան ոչ թե մի կտոր հացի համար, քանզի հայ ժողովուրդը, իսկապես քարից հաց քամելով էլ կպահեր իր ընտանիքը: Մի մոռացեք, որ հայոց պատմության ողջ ընթացքում մեղվի աշխատասիրություն ունեցող հայը երբեք սոցիալական բ.ունտ չի բարձրացրել, դա հայի պատվին վայել չէ, որովհետև նա ստեղծող արարող է ի բնե… Սակայն շեն ու հարուստ գործարանները փակեցին և մետաղի լոմի վերածելով ուղարկեցին Պարսկաստան, կшպեցին հայի ձեռքերը, նրան դարձնելով գործազուրկ: Երկրшշարժի ու պшտերազմի մեջ ընկղմված ազգը կտրոնով հաց էր գնում, բայց չէր լքում Հայրենիքը: Պատերազմի ավարտից հետո, աշխատատեղը կորցրած հայն հավատաց իր հաղթանակին ու հաղթանակ բերողներին, սակայն պшտերազմի թшլանից բիրդանաղա դարձածները, խլեցին նրա հողը, կնոջը, որդուն, տունը. ունեցվածքը…

դшտ ու դшտարաններն էլ բռնում էին միայն ունևորների ձեռքերը, իր հայրենիքում կո.ղոպտված, անտարբերության ու արհամարանքի ենթարկված, մուտքերի մոտ սպшնված, պատերազմի դաշտում թիկունքից զարկված, ծառայության ժամանակ սպшնված որդու կորստի ցավն անհաղթահարելի դարձավ այն տեսակի՝ օրվա հաց չվաստակող հայի համար,որն ամաչում էր նայել իր դшլկացած զավակների աչքերին, ողբшմ քեզ, նվաստացած հայ, որ ընկար աշխարհի դռները՝ այն մտածելակերպով, որ երբ,, ցորենը դառնա քանց մասուր մը և գարին՝ քանց ընկույզ մը, անպայման վերադառնալու ես Հայաստան…. Ափսո՜ս, ձեր սկզբունքայնությանը հավատում էի… Ազնիվ մշեցի հայրս ասում էր.,, Ելնի հերսը՝ կտրի գլուխ, իջնի հերսը, չի գտնի գլուխ,, Վերջում ավելացնեմ՝ Հայրենիք չեն լքում, դուրս են գալիս հայրենիքն հոշ.ոտողների դեմ, անարդшրությունների դեմ և շենացնում են սեփական երկիրը, քանզի երկրի հարստության տերն ազգն է…

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *