Սկեսուրս, իմանալով, որ ես աղջկա եմ սպասում, պահանջեց հղիության արհեստական ընդհատում անել | HAVASTI.info

Սկեսուրս, իմանալով, որ ես աղջկա եմ սպասում, պահանջեց հղիության արհեստական ընդհատում անել

Ես հաճախ եմ լսել պատմություններ այն մասին, որ շատ աղջիկներ են ընկճվել այն բանից հետո, երբ իմացել են, որ այն սեռի երեխան չեն ունենալու, ինչ  իրենք են ակնկալում: Ես այդպիսի  հիմարությամբ  չեմ տառապում, ինչը չեմ կարող ասել իմ սկեսրոջ մասին …

Տիկին Աննան միշտ իշխող կին է եղել, նրան դուր էր գալիս այն, ինչն ընթանում էր ըստ իր ծրագրի: Ամուսինն ու որդին, հարմարվել էին նրա այդպիսի պահվածքին, նրան բավականություն պատճառելու համար հաճախ էին իրականացնում ցանկացած քմահաճույք: Առաջին անգամ, երբ ամեն ինչ չգնաց սկեսրոջս սցենարի համաձայն, դա այն դեպքն էր, երբ նրա որդին՝ Արտակն, ինձ տարավ իրենց տուն և ներկայացրեց որպես իր հարսնացու: Ամուսնուս մայրը դեմ էր դրան, լուռ հետևում էր իրադարձությունների զարգացմանը …

Արդյունքում, սկեսուրս վերջիվերջո ընդունեց ինձ և մեր ամուսնությունը: Երկրորդ սլաքն, ավաղ, նույնպես ուղղված էր ինձ… Արտակն ու ես երեխա ունենալ պլանավորել էինք դեռ հարսանիքից առաջ, մեկ տարվա ապարդյուն փորձերից հետո մենք որոշեցինք դիմել  բժշկի:

Հնչեց «Առաջնային անպտղություն» եզրակացությունը, ինչպես որոտը պարզ երկնքում: Սա հարված էր բոլորիս համար, բայց բժիշկները մեզ վստահեցնում էին, որ կարող ենք բուժվել և երեխա ունենալ: 5 տարի մենք բուժվում էինք և փորձում երեխա ունենալ, ես լրիվ հուսահատվել էի, բայց ամուսինս միշտ կողքիս էր և ամբողջ ուժերով աջակցում էր ինձ: Ես գիտեի, որ արդեն մի քանի տարի է, ինչ սկեսուրս առաջարկում է  ինձնից  բաժանվել, բայց ամուսինս դա թաքցնում է, որպեսզի ես չվրդովվեմ:

Հրաշք տեղի ունեցավ, երբ մենք դրան չէինք էլ սպասում. ծովում հանգստանալուց հետո ես հանկարծ թուլություն զգացի:

— Կլիմայի փոփոխություն է… — հավաստիացրի ամուսնուս, — վաղը լավ կլինեմ:

Բայց, ի զարմանս ինձ, չլավացա, իսկ որոշ ժամանակ անց թեստը ցույց տվեց թույլ երկրորդ գիծ:

Ամուսինս երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էր: Աշխատատեղից արձակուրդ վերցրի և երբեք չվերադարձա այնտեղ: Հղիությունս լավ էր ընթանում, չհաշված առավոտյան թեթև սրտխառնոցը, ես ինձ շատ լավ էի զգում: Հինգ  ամիսն աննկատ անցավ, և մեզ էր սպասում  երկրորդ  ուլտրաձայնային հետազոտությունը, որով մենք պիտի իմանայինք երեխայի սեռը: Մեզ համար, մեծ հաշվով, տարբերություն չկար, թե ով է ծնվելու՝ աղջիկ, թե տղա, միայն թե առողջ լիներ: Բայց տիկին Աննան հավաստիացնում էր, որ տղա պիտի լինի:

Բժիշկը երկար ժամանակ  որովայնիս վրա այս ու այն կողմ էր շարժում սենսորը և լուռ ինչ-որ բան արձանագրում: Ես և ամուսինս շունչներս պահած  սպասում էինք: Վերջապես նա հեռացրեց սենսորը և  ժպտալով ասաց.

— Շնորհավորում եմ, առողջ աղջիկ բալիկ եք ունենալու: Զարգացումը  ժամկետին համաձայն է, ոչ մի շեղում չկա:

Մենք ուրախ գնացինք սկեսուրիս մոտ՝ պատմելու այն մասին, որ իրենք թոռնուհի են ունենալու: Սկեսուրս սեղան էր բացել  և արդեն սպասում էր մեր ժամանմանը: Մենք նստեցինք սեղանի շուրջ:

-Դե՛, մի՛ ձգեք, — այրվող աչքերով ասաց սկեսուրս:

— Մենք  դուստր կունենանք, — հանդիսավոր հայտարարեց Արտակը:

Լռություն տիրեց: Ամուսնուս հայրը խեթ-խեթ նայեց կնոջը և հանգիստ պատասխանեց.

— Շնորհավորում եմ, ամենակարևորը` առողջ…

— Սա սխալմունք  է,- ընդհատեց սկեսուրս, — տղա պետք է լիներ: Ես այնքան էի սպասում թոռնիկիս:

— Դե՛, հետո տղա կլինի, — ժպտաց  ամուսինս՝  փորձելով մեղմել  իրավիճակը:

Սկեսուրս սեղմել էր շուրթերը և ինչ-որ բանի մասին էր մտածում, մի քանի րոպե լռությունից հետո նա խոսեց.

— Վերստուգե՛ք … Եթե աղջիկ կլինի, ընդհատե՛ք հղիությունը:

— Ի՞նչ եք ասում,-  շնչակտուր  ասացի ես …

— Մայրի՛կ,- Արտակը վեր թռավ տեղից, — մենք չենք պատրաստվում ընդհատել հղիությունը: Ժամկետն արդեն մեծ է, և ոչ մի բժիշկ դա չի անի:

-Եթե վճարեք, ամեն ինչ կանի, — հանգիստ ասաց Սկեսուրս:

-Գնա՛նք, — ասաց ամուսինս՝ ձեռքս քաշելով:

Մենք վեր կացանք սեղանից և գնացինք  դեպի մուտքը: Հայրը փորձեց կանգնեցնել Արտակին, բայց ամուսինս համառ էր:

-Ների՛ր, որդի՛ս, — հանգիստ ասաց հայրը:

-Ես չեմ ուզում տեսնել քեզ, — ասաց ամուսինս մորը, — գոնե մոտակա  ամիսներին:

Մենք հեռացանք: Մինչև հղիության ավարտը չէինք շփվում սկեսրոջս հետ: Ամուսնուսի հայրը նվերներով պարբերաբար էր գալիս  մեզ այցելության: Ամեն անգամ  ներողություն էր խնդրում ինձնից և իր որդուց այն բաների համար, ինչ ասել էր կինը:

Երբ ժամանակը եկավ, ես առողջ աղջիկ ունեցա: Մենք նրան անվանեցինք Նադյուշա, սկեսուրս թոռնուհու համար հոգի չէր տալիս: Երբ առաջին անգամ նա տեսավ մեր դստերը, նա արդեն 6 ամսական էր: Հույս ունեի, որ երբ տեսնի Նադյային, սկեսրոջս սիրտը կբաբախի, բայց երազներս չէին կարող իրականանալ: Նա կողքանց նայեց իր թոռնուհուն և դիմեց մեզ.

— Ե՞րբ եք  տղա ունենալու,-  Սկեսուրս տվեց այն հարցը, որը նրան այդքան երկար տանջել էր:

Մենք լռեցինք, իսկ սկեսրայրս ևս մեկ անգամ ներողություն խնդրեց՝ համարյա հրելով կնոջը մեր բնակարանից: Հետո հասկացա, որ կան մարդիկ, որոնց ոչինչ չի կարող փոխել:

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *